vergeven

Daar lag ik dan

 

vergeven

 

Daar lag ik dan zomaar ineens op het grauwe betonnen trottoir. De spieren in mijn lijf waren onbegrijpelijk onbestuurbaar. De enige herinnering die ik had, was een kijkje in het paradijs om daarna weer bruut de pijnlijke realiteit ingeworpen te worden. 

Enige jaren geleden brak het balkon waarop ik stond af. De val van elf meter de afgrond in was traumatisch lang. De maanden erop bestonden, gehuld in een mummieverpakking, voornamelijk uit fysiek en mentaal creperen. Mijn verwachtingen over hoe de huisbaas dít dacht goed te gaan maken met mij, waren dan ook hooggespannen. Helaas, zelfs voor persoonlijke excuses was hij niet in staat over zijn eigen schaduw heen te stappen.

Ik bofte ook. In het ziekenhuis kwam mijn leidinggevende in ieder geval wél op visite. Hij bracht zelfs een verrassing voor mij mee! Ik kreeg een contract onder mijn neus gedrukt, met de vraag of ik die even wilde ondertekenen. Mijn geest vertoefde zich, door toedoen van een overkill aan morfine en andere tot hallucinatie aansporende preparaten, in hogere sferen. Dat ik welwillend de beëindiging van mijn dienstverband had ondertekend, werd pas later deerniswekkend duidelijk. 

Ook bleek mijn revalidatiearts, met wie ik een vertrouwensband dacht te hebben, een liefdesrelatie te hebben met mijn huisbaas. Zij bespraken mijn situatie waarschijnlijk onder het genot van een copieuze maaltijd terwijl ik onappetijtelijke foerage, waarmee je behang zou kunnen plakken, naar binnen probeerde te slurpen. Ik werd verteerd door gevoelens van boosheid, teleurstelling, onbegrip, wantrouwen en wrok. 

Ontrouw, hoogverraad door een vriend(in), een incestervaring, mishandeling, een medische misser of misschien wel het verlies van een dierbare. Er zijn veel gebeurtenissen in het leven denkbaar die eigenlijk niet te rechtvaardigen zijn. Door er over te praten en je tranen te laten stromen, kunnen langzaam maar zeker de scherpe kantjes eraf gaan. Maar er zijn ook gebeurtenissen die continue en hardnekkig in je systeem blijven rondspoken. En daar heb jij, als slagroom op de crème brûlée, last van! 

Wij denken dat wij de gevoelens die wij overhouden aan het gedrag van een ander niet kunnen beïnvloeden. Onze verwachting is dat de ander op zijn knieën door het stof kruipt en plechtig belooft dat hij het nooit meer zal doen. Pas dan kunnen wij over onze boosheid en gevoelens van rancune heenstappen en verder leven. 

Maar mijn woede en verlangen naar vergelding gaven mij mijn gezonde lijf en mijn baan niet terug. Sterker nog; de pijn, de verwachtingen en het verdriet hadden de macht over mijn staat van zijn. Hierdoor stond ik onbewust toe dat beide heren nog steeds destructief aanwezig waren in mij. Terwijl ik eigenlijk al mijn kracht zou moeten stoppen in dat wat daadwerkelijk belangrijk was: het verwerken van het gebeurde, weer leren lopen en mooie plannen maken voor mijn toekomst. 

Wat er feitelijk gebeurt, is dat wij de ander onze ziel gevangen laten houden. Onze ziel bevindt zich in het ijzeren kooitje ‘slachtoffer’ met alle bijbehorende, en zeker ook logische, emoties van dien. Wat voor vreselijke dingen ons ook is aangedaan, het deurtje naar de gouden wereld staat wagenwijd open. Vergeven doen wij niet voor de ander, het is een daad van barmhartigheid ten opzichte van onszelf. 

Hoe heerlijk zou het zijn wanneer wij onszelf bevrijden van emotionele jasjes die anderen ons hebben aangemeten en ons richten op hoe we onze eigen smaakvolle garderobe samen kunnen stellen. Vergeven is niet iets wat je overkomt, wat als manna uit de hemel komt vallen. Het begint met een wilsbesluit. We erkennen dat we in onze verwachtingen zijn teleurgesteld, maar we stoppen ermee nog langer van de ander te verlangen dat die ons gelukkig gaat maken. Het enige wat ons gaat helpen, is onze verwachtingen over de ander loslaten en voor acceptatie kiezen. 

Voor vergeven heb je de ander helemaal niet nodig! Het gaat wat ver maar eigenlijk zijn de situaties die zogenoemd ‘onvergeeflijk’ zijn, de grootste ontwikkelsituaties die wij ons kunnen wensen. Pijn breekt de schil open die ons inzicht omsluit. Zoals de kern van een vrucht moet breken opdat haar hart kan ontluiken in de zon, zo moeten wij mensen pijn meemaken.

Het aardse leven staat nu eenmaal in het teken van ervaringen opdoen en transformeren. Als het dan zo’n belangrijke ervaring als vergeven betreft, is eigenlijk die dader onze grootste leermeester en in essentie dus een springplank die ons verder brengt in de groei van onze ziel…

Zowel mijn huisbaas als mijn leidinggevende hebben de eer verder te mogen leven met zichzelf. Iedere dag kijken zij in de spiegel en dragen zij hun schaduw met zich mee. Zij hebben hun eigen pad te bewandelen en ik wens ze Liefde op hun reis. Ik nam de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven, mijn kracht. De pijn waarmee ik had te dealen, moest ik hoe dan ook helemaal alleen ervaren. Excuses voor het gebeurde, hadden hieraan niets kunnen veranderen. Het zou een liefdevol gebaar zijn geweest. Dat wel. Maar zo is het niet gegaan. 

Ik ben dankbaar dat ik in dit leven de kick heb mogen ervaren hoe het is om bewust zelfstandig mijn ‘eerste’ stapjes te zetten. Door de tsunami aan tegenslagen is enthousiaste volharding mijn beste maatje geworden op wie ik altijd kan terugvallen. Ik kan intens, op een bijna kinderlijke manier, genieten van de kleine dingen in het leven.

Magisch gelukzalig zijn de momenten waarop ik mij in de speeltuin des levens kan wanen. De dood boezemt mij geen angst meer in. Ik heb ervaren dat mijn bewustzijn eindeloos is en dat ik onderweg ben naar een staat van zijn die vrij zal zijn van de wanklanken en beperkingen van de aardse dualiteit. 

Vergeven, is met ons hart toestaan datgene dat ons hoofd niet kan vergeten. Het draagt ertoe bij dat we weer vrij in het nu kunnen staan en ten volle onze levensenergie kunnen benutten. Om overeind te blijven in de stormen en stromen van deze tijd: ‘we got to break free’.

 

 

 

 



 

DE STEM VAN DE STILTE

De stem van de stilte

'De stem van de stilte

 

 

DE STEM VAN DE STILTE

jij voert in mij
het gesprek tussen
waar ik van hou
en wie ik wil zijn
zachte vrede
gevonden in jouw stem



Als vrije ziel had ik in deze incarnatie uitgerekend gekozen voor een gezin waar uiterlijk succes en materiële ambitie criteria waren voor een succesvol leven. Goede prestaties werden beloond met aandacht en liefde. De continuïteit van het universum hing af van de cijfers die mijn rapport kleurden en welke studie ik koos.

Deze trend zette zich naarmate ik ouder werd gestaag voort. Ik moest kiezen voor de juiste vrienden, die goedbetaalde baan en de ideale partner. Minor detail was dat ik er langzamerhand een fulltime job aan had om mijn zelfbeeld in stand te houden. Steeds groter werd de lacune tussen mijn essentie en de door mijzelf gecreëerde illusie.

Mijn manier van leven was vergelijkbaar met een potje flipperen op een flipperkast. De bedoeling van flipperen is om stalen balletjes zo lang mogelijk, tegen de zwaartekracht in, in het spel te houden. Omdat ik niet in lijn leefde met mijn diepste verlangens diende de zwaartekracht zich aan in allerlei crises, zoals een scheiding, een burn-out en allerhande fysieke ongemakken.

Inmiddels was de prijs die ik ongemerkt betaalde kolossaal. Ik voelde me een krijgsgevangene in mijn eigen gedragenheid en schoof het niveau van mijn ziel opzij. Juist datgene wat mijn innerlijke leegte zou kunnen opheffen, zette ik buitenspel.

Mijn grootste promotie om niet te hoeven kiezen voor het leven was wel een val van elf meter samen met een balkonnetje. Blijkbaar vond ik de helse pijnen van een drievoudig gebroken rug en het weer leren lopen, beter te dragen dan het leven van het leven dat ik voor mijzelf had gecreëerd. 

Tijdens deze val, gebeurde er iets wonderlijks. Terwijl ik ergens zweefde tussen hemel en aarde werd ik overvallen door een gevoel van berusting. Ik reisde vol overgave rond in een andere dimensie waar ik zelfs in staat was om de stilte te horen spreken.

Stilte had ik tot op dan altijd weerzinwekkend angstaanjagend gevonden en vermeden. Rust stond voor mij gelijk aan het wegvallen van al mijn zekerheden. Kalmte zou me voorbij de mij zo bekende realiteit leiden en me confronteren met dat onacceptabele stemmetje dat suggestief opperde om andere keuzes te gaan maken in mijn leven.

Maar in die stilte sprak de essentie tot mij en hervond ik de verbinding met mijn diepste zelf.  Mijn tuimeling met vrijheid als parachute bracht mij het kostbare inzicht dat de antwoorden op wie ik ten diepste ben niet van buitenaf worden bepaald. De vrijheid om voor mijzelf te kiezen, heeft zich al die tijd onvoorwaardelijk aangeboden, als een kind wachtend tot ik het zou kunnen dragen.

Ik ben ongecompliceerder, liefdevoller en meer aanwezig dan degene die hongerig zoekende was naar het gemakkelijke antwoord. Ik leef vanuit de kant van volheid in plaats vanuit beperkingen. Ik mocht kiezen voor een onvoorwaardelijke liefdevolle verbinding en een werkgever waar ik nooit gedumpt of ontslagen kan worden; mijn ziel.

De ondraaglijke lichtheid van Liefde

De ondraaglijke lichtheid van Liefde

De ondraaglijke lichtheid van Liefde

Wij zijn rechtmatig eigenaar van ons hart en mogen het geven aan wie, waar, wanneer en hoe wij willen. Als vrije ziel kwamen wij op aarde. Vrijheid is onze essentie, ook in de Liefde. Liefde wil stromen.

Liefde is te waarachtig om haar te verbinden aan vormen en normen. Hoe zou onze reis verlopen wanneer we trouwhartig en open mee zouden vloeien op de deining van de stroom van verbindingen om zo dicht mogelijk bij onze eigen essentie uit te komen?

Wanneer we de ruimte zouden nemen om in vrijheid met elkaar te onderzoeken welke vormen van intimiteit er mogelijk zijn zonder er een label of een verwachting aan te hangen?

Aan het einde van het leven is het antwoord op maar één vraag belangrijk: ‘wat heb jij met de Liefde gedaan?’

De Liefde. Wat is de Liefde? Helaas wordt zij niet altijd ten volste begrepen en geleefd. Ook ik heb haar een periode van mijn bestaan vanuit een te nauwe kokervisie ervaren en niet geëerd in haar volste potentie.

Waar kom ik vandaan, hoe verhoud ik me nu tot de Liefde en waarnaartoe ben ik onderweg? Wat heb ík met de Liefde gedaan? Ik sta op het punt om mijn waarheid over de bron van Liefde te delen. 

Decennia lang zat ik op dat ene takje. Vastgekluisterd door een laag zelfbeeld, hunkerend naar Liefde en erkenning van buitenaf. Onder andere de opvoeding door mijn moeder die – zonder twijfel goedbedoeld – stelselmatig haar eigen emotionele en ambitieuze onvermogens op mij projecteerde en seksueel misbruik door een man in mijn kleutertijd, hebben de nodige krassen op mijn ziel gekerfd.

Het werd me vroeg duidelijk dat voor niets de zon opkwam, dat ik alert moest zijn en dat ik mijn visie op dingen maar beter voor me kon houden. Ik voelde me doorgaans onveilig en vertrouwde zowel de meeste mannen als vrouwen niet. Het was dan ook geen verrassing voor mij dat ik als mens al snel verwijderd geraakt was van mijn intuïtie, vrije ziel en het grotere geheel.

Mijn comfortabele standje werd die van de doorgeslagen mannelijke energie. ‘Ik strijd dus ik besta’, was mijn wapenspreuk. Gaandeweg ontdekte ik dat ik de keuzes van anderen kon beïnvloeden. Wanneer ik mij op een bepaalde manier gedroeg, mocht ik als uitverkorene van de klas in de pauze met de meester mee vissen en kozen ze mij als aanvoerder van het hockeyteam. Goede cijfers en sportprestaties werden beloond met aandacht en liefde. Aanpassen en mijn best doen werd mijn veilige modus. Minor detail was dat ik er langzamerhand wel een fulltime job aan had om mijn zelfbeeld in stand te houden.

Naarmate ik opgroeide, werd ook de liefdesverbinding een onderdeel van het sociale leven. Ik voelde me daarin zo anders dan anderen. Naast dat ik me veiliger voelde bij meisjes, kon ik de wijze waarop in mijn omgeving invulling werd gegeven aan het begrip Liefde niet begrijpen.

Waarom blijven mensen bij elkaar terwijl ze elkaar pijn doen? Waarom is fysiek contact zo allesbepalend? Waarom is het belangrijk of je een man of een vrouw bent? Wat is Liefde? De vele dieperliggende sluimerende vragen waren te overweldigend voor mij en ik besloot mee te bewegen in de mainstream. Lang heb ik het seksueel misbruik ingezet als dekmantel voor mijn keuzes omdat ik mij schaamde voor het feit dat ik de voorkeur gaf aan de verbinding met vrouwen.

Buiten dat ik Liefde en erkenning buiten mijzelf zocht, was er nog een terugkerend patroon dat geen voedende bodem bood voor een gelijkwaardige liefdevolle verbinding. De vrouwen die vol overgave voor mij kozen, wees ik af. Stelselmatig trok ik vrouwen aan die verlangden naar een liefdesverbinding met een man.

Ze brachten altijd reserves in, waren niet in staat om zich te openen en volledig voor de verbinding met mij te kiezen. Het uiterste wat ik daarin heb meegemaakt, is dat ik ermee heb ingestemd dat mijn vriendinnetje onze speciale verbinding twee jaar lang geheim heeft gehouden.

Naast dat het me pijn deed en me het gevoel gaf hun Liefde niet waard te zijn, was het tegelijkertijd veilig voor mij. Ik kon de mij zo vertrouwde modus, het strijden voor het verdienen van aandacht en Liefde, blijven aannemen.

Mijn gestuntel en pogingen om niet alleen te hoeven zijn. Meer dan een fundamentele wereldreis op zoek naar de zoveelste zelfafwijzing was het niet. Ondanks dat het mij aan aandacht niet ontbrak, voelde ik mij niet geliefd, niet gewaardeerd en bovenal niet vrij.

Ook op zachte wijze kun je de wereld schudden.

De grootste confrontatie met mijn onvermogen kreeg ik gepresenteerd toen ik mijn spiegelbeeld, mijn andere helft, mijn tweelingziel ontmoette.

Het moment waarop wij elkaar in de ogen keken, kreeg ik de bevestiging dat de hemel bestaat. Ik had het gevoel dat onze energieën ter plekke samensmolten in een eeuwigdurende eenheidservaring. Een plek waar ik voor altijd zou willen zijn.

Maar die zijnstoestand duurde niet lang. Want, hoezeer we daar als mens naar verlangen, de verbinding met je tweelingziel heeft niet primair als doel de romantische Liefde met elkaar op aarde te vieren. Omdat je elkaars tegenpool bent op alle vlakken, spiegel je elkaar op ongefilterde rauwe wijze wederzijdse onvermogens. Alhoewel je je op de diepere lagen intens tot elkaar aangetrokken voelt, is bijna onmogelijk om samen te zijn.

In de onderlaag voel je volcontinu een onvoorwaardelijke liefdesstroom en trek je elkaar aan. En in het dagelijks leven stoot je elkaar onvermijdelijk af. Je kunt het zien als twee onverenigbare bipolaire magnetische velden op alle mogelijk denkbare dualiteiten.

Daar waar ik autonoom en vrij in het levens stond, had zij voor een voorwaardelijke verbinding met een man gekozen. Waar ik stelselmatig ervoor koos buiten de lijntjes te kleuren en de grenzen op te zoeken, werd zij geleid door een grote mate van plichtsbesef en verantwoordelijkheid.

En daar waar ik niet in staat was te ontvangen, was het voor haar onmogelijk om vol overgave te geven. Op precies dat vlak waarbij je in jezelf de balans nog niet hebt gevonden, spiegel je de ander.

Maar omdat we wel één zijn op de aller diepste laag, en ik in de beginfase had mogen proeven aan die eenheidservaring, bleef mijn wil vasthouden aan een invulling van onze verbinding in een vorm passend in het beeld van de maatschappij. De eerste drie jaren bleef ik de vervulling, tegen een dieper beter weten in, bij haar zoeken.

Maar volwaardig bestaansrecht kreeg ik wederom niet en ook deze verbinding werd weer omhuld door een deken van geheimzinnigheid en toneelspel. Ik bewoog mee met haar verlangen de voorkeur te geven aan de uiterlijke wereld boven haar innerlijke geografie.

Ik raakte in essentie steeds verder van mijzelf verwijderd door telkenmale niet trouw zijn aan mijn diepere verlangens uit angst om haar kwijt te raken. Tot ik het inzicht kreeg dat de hoogtepunten niet meer opwogen tegen het verdriet en de pijn en ik me de vraag herinnerde die ik mijzelf ooit stelde. ‘Is dit nu Liefde?’ 

Tussen de tranen van onvermogen door zag ik in dat de dynamiek tussen ons een afspiegeling was van de worstelingen die ik had met en in mijzelf. Deze bewustwording dwong mij ertoe de spiegel die zij mij aanreikte te zien als een ultieme kans om de gaten in mijzelf te (h)erkennen en ermee aan de slag te gaan. Ik zag in dat duisternis geen duisternis kan verdrijven en ik besloot op zoek te gaan naar mijn eigen innerlijke lichtbron.

Om de harmonische verbinding met mijzelf te herstellen, was het belangrijk dat ik kennis zou maken met de vrouwelijke energie in mijn eigen gedragenheid in plaats die van buitenaf te halen. De enige sleutel naar zelfliefde was mijzelf te ontwikkelen in loslaten, overgave en berusting. Vandaaruit zou mijn magnetisch veld veranderen en zou ik uiteindelijk aantrekken waarnaar ik zo verlangde.

De kracht bleek om die even niet te hebben.

Het was de hoogste tijd om af te reizen naar de stilte. Waar ik eerder afleiding van buitenaf zocht, bracht ik ontzettend veel tijd door met mijzelf om op zoek te gaan naar mijn heilige graal.

Die staat van zijn waar ik datgene zou kunnen vinden wat onvoorwaardelijk bij me blijft. Waar onder alle gevoelens vrede heerst en onder alle gedachten stilte. Ik was nieuwsgierig en stond open voor de stroom in mij en wat er te gebeuren stond.

En ik kan niet ontkennen dat het onthechten, waarbij je enkel en alleen met jezelf overblijft, zo nu en dan een barre en eenzame tocht was. Met onderweg de metaforische snijdende wind, pijnlijke blaren en demonische angsten.

Ik ben van ver gekomen en vaak, wanneer ik dacht dat het niet erger kon, kwam er weer een laagje zwaarte bij of een tintje donkerte overheen. Maar wat een indrukwekkende reis is dat geweest. De zoektocht naar mijzelf en mijn dromen om die vervolgens te realiseren in de overweldigende intensiteit van de aardse dualiteit.

Nadat ik mijn waarheid had gevonden, kon ik geen concessies meer doen aan mijn diepste verlangens. Ik wilde Liefde op alle vlakken. Voor mijzelf, in verbinding met anderen en zelfs in mijn werk. Dat impliceerde het maken van keuzes en het loslaten van datgene dat mij niet meer paste. Met alle consequenties en bijbehorende uitdagingen van dien.

De bezoekjes aan de Voedselbank, om mij door de eerste onzekere maanden heen te helpen van het zelfstandig ondernemerschap als alleenstaande moeder, hebben mij leren ontvangen. Omdat het niet anders kon. Het doorvoelen van mijn leegheid heeft mij geleerd vol overgave te kunnen zijn met alles.

Met niks eigenlijk. De liefdevolle steun van de mensen om mij heen, hebben mij uitgedaagd te spelen met de balans tussen autonomie en verbinding. De onvoorwaardelijke aanwezigheid van de zee heeft mij de immer stromende creatieve passionele energie in mij gewaar gemaakt. 

Uiteindelijk heb ik de kracht gevonden om mij te ontworstelen aan het willoos meedrijven op de deining van de golven van mijn omgeving. Ik ben op het punt beland waar ik precies weet wie ik ben, wat ik wil en hoe ik wil delen. Ik heb ervaren dat er niets te zoeken is buiten mijzelf. Niets zal immers iets kunnen toevoegen aan wat ik ten diepste al ben.

Weet jij wel wat jij doet met mijn licht. Vuur vlieg je alles en overal.

En zonder haar uitnodiging was me dat niet gelukt. Ik ben haar onbeschrijfelijk dankbaar voor haar onvermogen zich op dat moment met open hart met mij te verbinden. Want daarmee heeft zij mij er onbewust toe aangezet een beeld los te laten en in openheid op zoek te gaan naar mijn volledige authentieke zelf.

Liefdesverbindingen zijn in essentie een proces van innerlijke zuivering. De ervaringstocht naar heelheid en onvoorwaardelijke Liefde en acceptatie van jezelf. Ik ben haar dankbaar voor het niet kunnen geven waarnaar ik toen zo schrijnend primair hunkerde.

Datgene dat ik, vanuit de kennis van nu, waarschijnlijk niet eens had kunnen dragen. Zodat ik het kon vinden waar het al die tijd al was. In mijn eigen gedragenheid. Mijn ware bevrijding is onze bevrijding.

Moge onze zielen elders dansen

intens, liefdevol en alles vervullend

en dat we ooit zoveel regen krijgen dat we samen groeien

komen daar waar de zon voor ons aan dezelfde kant staat

eindeloos fluister ik je dat toe

Liefde is geen behoefte, maar een ontvlamd hart en een betoverde ziel.

Alles wordt anders als je je eenmaal realiseert dat je altijd al vrij bent geweest. Het zonder conventie eerlijk en open kunnen zijn naar mijzelf en naar anderen over wie ik ten diepste ben en waarvan ik droom, is een ware bevrijding.

Op persoonlijk vlak wil mijn ziel niets liever dan ervaren hoe het is om af te wijken van de gangbare patronen en denkwijzen om anderen te inspireren ook op zoek te gaan naar hun eigen innerlijke vrijheid.

Door de dingen te doen in het leven waar ik de talenten voor heb gekregen, waar ik blij van word en dat te delen met anderen. Op dat snijvlak bén ik Liefde en heb ik in essentie niets meer nodig om mij geliefd, mooi of bijzonder te voelen. Dan hoef ik enkel te genieten van mijn vrije val met Liefde als parachute.  

Ik sta onvoorwaardelijk open voor verbinding. Het is alleen geen doel meer op zich. Ik heb mijn takje verlaten. Om een liefdevolle energie in te vliegen die mij optilt boven de wanklanken en beperkingen van de aardse dualiteit en waarin verbindingen worden gevierd als een toegewijde en gelijkwaardige expressie van het goddelijke Zelf. Met minder neem ik geen genoegen.

Ik heb geen vastomlijnd beeld waaraan verbindingen moeten voldoen. Ik bezie ervaringen vanuit het geheel, geniet in het moment en kies vanuit Liefde voor wat me voed.

Een verbinding is voor mij een uitwisseling van energie om elkaar op een hoger plan en richting innerlijke heelheid te tillen. Door de Liefde te ervaren op alle dimensies en rechtmatig eigenaar te zijn van mijn liefdesstroom, ongeacht wat de ander doet, kan ik licht blijven (geven).

Wij mensen verlangen naar innerlijke balans om zodoende onze unieke bijdrage, in welke vorm dan ook, op passionele en liefdevolle wijze te kunnen realiseren. De weg naar deze goddelijke heelheid loopt via het aangaan van verbindingen met anderen.

Juist omdat we daar worden geconfronteerd met de essentie van het leven: met eenzaamheid, verlatenheid, onvermogen maar ook met verwondering, verbinding en verlangen. Via menselijke uitwisseling groeit het bewustzijn van de ziel en het verlangen naar het ontwikkelen van een open hart. 

Het is één van mijn persoonlijke opdrachten om bij te dragen aan meer flexibele en ruimdenkende opvattingen over Liefde en seksualiteit.  Anderen te inspireren stoutmoedig te zijn en zichzelf toe te staan radicaal eerlijk te zijn vanuit hun ziel en vandaaruit te verbinden. Wíj mogen in het moment met anderen samenzijn, onszelf helemaal overgeven, en zijn of haar invloed toestaan om onszelf te doorgronden.

Dit is het. Het heeft geen woorden. Alleen een gevoel.

Mijn magnetisch veld is veranderd. De ultieme test kreeg ik onlangs. Het moment waarop mijn tweelingziel mij uitnodigde wat tijd met elkaar te delen na drie jaren separatie. Ik verheugde me zielsveel op ons weerzien.

Al mijn verwachtingen werden binnen no time omver geschopt. Ze vertelde me dat ze geen verbinding meer voelt met mij. Dat ze ons niet samen ziet zijn in dit leven. Niet in een volgend leven en zelfs niet in een parallel universum. Het voelde alsof een motorzaag mijn hart in tweeën spleet.

Niet omdat ik me afgewezen voelde. Maar omdat wij zo van elkaar verwijderd zijn en we elkaar daardoor niet kunnen vinden. Omdat ons samenzijn energie kost, in plaats van dat het ons vleugels geeft.

Vanuit liefdevol innerlijk weten besef ik dat zij haar eigen reis richting haar diepste waarheid mag afleggen. Omdat we nu eenmaal evenveel regen krijgen. Ik laat het verlangen om onze verbinding te willen redden en de arrogantie dat ik daar überhaupt invloed op heb los.

Ik wens haar met heel mijn hart het vermogen toe zich op eigen kracht met open hart te verbinden met zichzelf en met anderen. Ik vertrouw erop dat we ooit daar komen waar de zon voor ons aan dezelfde kant staat.

Liefde is eeuwig en kan niet verbroken worden. Door trouw te blijven aan mijn verlangens en ermee te stoppen dat van een ander te verwachten, ben ik vrij.

Dit is alles. Meer is er niet. De essentie.

Liefde is te waarachtig om haar te degraderen naar enkel het traditionele samenzijn waar we ons in deze maatschappij zo naartoe laten duwen. Liefde is zoveel meer dan dat. Het omvat licht en donker ineen.

En als ze in evenwicht zijn, is het leven een strelend stoeien van verbondenheid en individualiteit. Een prachtige mix van wild en wijs. Een perfect afgestemde dans tussen veiligheid en avontuur. Schijntegenstellingen die ons leren onze grenzen bewust te hanteren en tegelijk open en zacht te zijn van binnen.

Ieder van ons is op aarde om individuele uitdagingen aan te gaan en weer in verbinding te komen met zijn diepste zijn en beide polen. Door het in openheid aangaan van verbindingen, ongeacht de uitkomst en de vorm, vinden we stukjes van onze ziel terug. De ander vormt de brug tussen onze mannelijke en de vrouwelijke pool.

Door het leven te zien als een soulretrieval kunnen we eigenaarschap nemen op wie we ten diepste zijn en wat we bij willen dragen in dit ene kostbare leven in deze vorm. Het nodigt ons uit weer vrij in het nu te kunnen staan en onze levensenergie ten volste te benutten.

Die hebben we hard nodig om overeind te blijven in de stormen en stromen van deze tijd. Wie Liefde leeft, geeft anderen de impuls hetzelfde te doen. En Liefde is wat onze aarde meer dan wat ook nodig heeft.

‘We all walk each other home’

Liefde is loslaten

Mijn Liefde zegt dat ik dag en nacht in haar hart ben. Daar moet ik het maar mee doen. Hoe is dat voor mij?

𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐰𝐚𝐩𝐞𝐧𝐬𝐩𝐫𝐞𝐮𝐤

Ik stond vooraan in de rij toen ze daarboven de mannelijke energie uitdeelden. Controle, erkenning en prestatie waren mijn credo. Oók in de Liefde. Op het witte paard ten strijde trekken en veroveren, was mijn wapenspreuk. Hoe onmogelijker de prooi, des te groter de trofee. Mijn gestuntel en pogingen om niet alleen te hoeven zijn.

𝐄𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐥𝐚𝐯𝐢𝐧𝐠

Verliefdheid werd een verslaving. Ik had een ander nodig om mij op te richten, anders miste ik mijn zuurstof. Eenmaal een hart veroverd, stak de verveling snel de kop op. Dan ging ik op zoek naar een nieuwe potentiële lover. Als ik die niet vond, creëerde ik simpelweg een illusionaire vlam. Meer dan een fundamentele wereldreis op zoek naar de zoveelste zelfafwijzing was het niet. Ondanks dat het mij aan aandacht niet ontbrak, voelde ik mij niet geliefd, niet gewaardeerd en bovenal niet vrij.

𝐈𝐧𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧

En toen, toen ontmoette ik haar. Gelukkig getrouwd met een ander, dat dan weer wel. Als ik deze Liefde, waarvan mijn ziel voelde dat die voorbestemd was, wilde leven moest ík mijn instelling veranderen. De onzekerheid die ik in mijn spiegel zag, was tergend lelijk. Ik zag in dat duisternis geen duisternis kan verdrijven, dat enkel licht daartoe in staat is. Ik moest dus mijn vrouwelijke energie gaan toelaten. Mij bekwamen in overgave, berusting en ontvankelijkheid. Dát was de sleutel naar een harmonische verbinding met mijzelf. Ik leerde dat liefde geen behoefte is, maar een ontvlamd hart en een betoverde ziel. Graag deel ik de zielenspinsels van mijn buiteling en verwondering tijdens deze ultieme test van het universum.

𝐑𝐨𝐞𝐝𝐞𝐥𝐝𝐢𝐞𝐫𝐞𝐧

Wij mensen zijn roedeldieren. Huisje boompje beestje is nagenoeg een universeel principe. Ik zag je, ik wou je, ik heb je en ik hou je! Maar, laten wij de definitie van Liefde er eens op naslaan. Deze luidt: de intieme verbinding met een ander waarin wij een wereld apart creëren. Hieruit putten we, op basis van vertrouwen, kracht en warmte. Ik persoonlijk lees niéts terug over de vorm waaraan dit samenzijn zal moeten voldoen.

𝐋𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐬𝐭𝐫𝐨𝐦𝐞𝐧

Wij zijn rechtmatig eigenaar van ons hart en mogen het geven aan wie, waar, wanneer en hoe wij willen. Als vrije ziel kwamen wij op aarde. Vrijheid is onze essentie, ook in de Liefde. Liefde wil stromen. Allerhande mitsen en maren over de vorm ervan dragen hiertoe niet bij. Ruimhartig en vrij zijn, met andere vormen genoegen nemen, kan groter zijn dan het traditionele samenzijn soms te bieden heeft.

𝐎𝐧𝐭𝐰𝐢𝐤𝐤𝐞𝐥𝐩𝐮𝐧𝐭𝐞𝐧

Wanneer een ander iets doet wat wij niet prettig vinden, zijn wij geneigd ons gekwetst te voelen. Niets zo zegenrijk om dan een allesverwoestende negatieve gedachte over de ander te creëren en eventueel, al dan niet theatraal, de deur dicht te knallen. Dan hoeven wij onze eigen donkere kant tenminste niet te zien. Maar voor wie liefhebben een deur is die je kunt openen, en ook kunt sluiten, heeft het huis van zijn ziel nog niet betreden. In dát huis reikt toegankelijkheid tot in oneindigheid. Laten wij stoutmoedig zijn en onszelf toestaan onze eigen ontwikkelpunten in een verbinding te (h)erkennen. Wíj mogen met diégene zijn, onszelf helemaal overgeven, en zijn of haar invloed toestaan om onszelf te doorgronden.

𝐇𝐮𝐧𝐤𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠

Niets genoegzamer dan zo nu en dan zwelgend verlangen naar een Liefde die niet bij ons kan of wil zijn. Muziekje aan, flesje wijn op tafel, pak tissues erbij en brullen maar. Heerlijk, die momenten van dramatische zelfkastijding. Maar waarom!? Taxeren wij een moment van zielsverrukking wel op juiste waarde, door van een ander iets te verwachten wat diegene nu niet kan of wil. De ander kiest ervoor op dat moment elders te zijn, dát is een voldongen feit. Wij willen nú Liefde voelen, dat is ónze dorst! Maar wanneer wij hunkeren naar een situatie die niet is zoals wij wensen, voelen wij juist píjn en verdriét. En dat doen wij onszelf nota bene aan!

𝐋𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐢𝐧 𝐨𝐧𝐬 𝐡𝐚𝐫𝐭

Onze uitdaging is om de keuzes van een ander liefdevol te respecteren, zonder deze op onszelf te betrekken. Is er niet pas daadwerkelijk sprake van extase wanneer het de pure wil is van de ander om samen met ons te zijn? Zijn wij niet rijker vervuld wanneer onze Liefde kan doen waar hij of zij op dat moment blij van wordt. Liefde dragen wij immers mee in ons hart.

𝐃𝐫𝐢𝐞 𝐠𝐞𝐫𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧

Wij willen passie, intimiteit en verbondenheid. Hoeveel relaties met deze drie gerechten op het hoofdmenu kennen wij eigenlijk? Ondanks dat echtgenoot de verleden tijd van echt genieten is, kiest een aantal van ons verder te leven in een gezapig samenzijn. Wij hebben natuurlijk een torenhoge hypotheek en moeten onze bloedjes van kinderen voorleven. Wij willen anderen niet kwetsen en teleurstellen. Dan kunnen wij ons leven maar beter zachtjes voorbij laten glijden. Maar spijt bewolkt het gemoed.

𝐆𝐫𝐞𝐧𝐳𝐞𝐥𝐨𝐨𝐬 𝐠𝐞𝐧𝐢𝐞𝐭𝐞𝐧

Visualiseer eens dat wij nog maar kort te leven hebben. Willen wij dan niet grenzeloos genieten!? Passie proeven, intimiteit inhaleren en de verbinding verdiepen!? Wensen wij degene van wie wij écht houden niet hetzelfde toe?

𝐑𝐮𝐢𝐦𝐭𝐞 𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧

Wij verkondigen trots dat wij degene van wie wij houden, vrijlaten. Maar als onze Liefde ons oprecht vertelt ook van een ander te houden, geven wij hem of haar dan onze welgemeende zegen? Is de angst onze basis kwijt te raken niet groter dan onze innerlijke kracht en het vertrouwen in de verbinding die wij met elkaar hebben? Ruimte geven aan een ander is het grootste, meest liefdevolle gebaar dat wij kunnen maken. Niet de enige zijn in het hart van onze Liefde, verandert immers niets aan de significantie van de Liefde die we samen delen.

𝐕𝐨𝐥𝐝𝐨𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐠𝐞𝐧𝐨𝐞𝐠

Dichter bij mijn Liefde zijn dan ik ben, is onmogelijk. Ik aanvaard dat ik niet weet hoe ver ik mee kan, ik geef haar alles wat ik heb. Anders is beter en voldoende genoeg. Laat ons maar in ons eigen paradijs.

Spelen met weerstand

Spelen met weerstand

Het proces was een aantal dagen gaande. Diep in mij ontwikkelde zich een gevoel waarop ik gestaag grip verloor. Ik liet mij overnemen door een erg onprettige sensatie die niet terug te duiden was op een specifieke aanleiding of gebeurtenis. Ik zakte er steeds verder in weg. Diep en verraderlijk als drijfzand.

Doorgaans weet ik me prima te redden met mijzelf. Ik ben mij ervan bewust dat ik over een aantal talenten beschik waardoor ik binnen no time weer gevuld ben met levensenergie. Maar, ondanks dit heldere weten over een mogelijke ontsnappingsroute uit deze misère, verkoos ik toch willoos verder te dobberen in de golven van mijn innerlijke worsteling. Met als gevolg dat ik op een punt belandde waarop ik letterlijk weerstand tegen de weerstand ervaarde. 

Met wiskunde heb ik nooit hoge ogen gegooid. Mijn gemiddelde lag zo rond een matig vijfje. Maar één wijze les is me altijd bijgebleven. Het feit dat wanneer je een negatief getal vermenigvuldigd met een ander negatief getal, je een positieve uitkomst krijgt. Ik heb het nooit begrepen maar dat bood perspectief.

Dus besloot ik, ondanks mijn ‘bad-hair-day’, toch maar mijn hardloopschoenen aan te trekken. Tergend langzaam, continu op zoek naar excuses om nog niet te hoeven vertrekken, bewoog ik mij richting mijn fiets. Onderweg naar de duinen strooide ik in gedachten ongefundeerde verwensingen naar anderen die er eigenlijk helemaal niets aan konden doen dat ik zo in conflict was met mijzelf.

Eenmaal gearriveerd op de startplek van mijn parcours was het onvermijdelijke punt dan toch bereikt. Precies dit was de plek waar ik normaliter mijn pas wat zou versnellen om zodoende de intentie te plaatsen dat ik daadwerkelijk aan mijn activiteit zou gaan beginnen. Plichtsgetrouw, maar nog totaal onwelwillend, bracht ik mijn tempo wat omhoog. Het begin was er.

En natuurlijk zat mijn sportbeha ongelofelijk los waardoor ik werd geconfronteerd met stukken vlees waarvan ik me niet bewust ben wanneer ik op de bank zit. Ook werd ik uitermate geïrriteerd door een propje katoen in mijn sok bij mijn linker kleine teen en hing mijn broek zo nu en dan onder een om aandacht roepende vetrol. Tot overmaat van ramp voelde ik bij het tweede zandpad al dat ik naar het toilet moest en ik was nog maar net gestart..

Toen gebeurde het. Het gebeurde écht.

Zoals altijd wanneer ik mijn behoefte aan lichamelijke beweging en de natuur combineer, voelde ik de aanwezigheid van de steunende vader van mijn innerlijke kind. Een euforisch gevoel van berusting overviel me. Ik kon me overgeven aan het moment. Door mijzelf toe te staan dieper in mijzelf te komen, ongeacht of het prettige dan wel onprettige sensaties opriep, was ik in staat precies datgene te doorvoelen wat naar boven werd gebracht. En omdat alles er mocht zijn gebeurde er iets wonderlijks.

Ik zag de kleuren van de planten en de lucht om mij heen transformeren in een hemels tafereel. Ik stond met mijn hele hart toe dat de vogeltjes mij inspireerden te vertrouwen op mijn authenticiteit en vrijheid. En de zee overspoelde mij met haar onvoorwaardelijk diepe strelingen van Liefde.

Mijn Atleet bracht mij door zijn lichaamsbeheersing voor de zoveelste keer het inzicht dat mijn geest sterker is dan de beperkingen van mijn lichaam. Vrouwe Natuur ondersteunde mij in het openen van mijn innerlijke schatkist en hielp mij ego-patronen en innerlijke blokkades te zuiveren. En mijn Schrijver deelt nu met jou zijn ervaringen door middel van het woord dat meezingt met mijn hart.

De wetenschap over welke talenten ik beschik en hoe ze te voeden, is een verrijking van mijn leven. Mijn talenten ervaar ik als een bedding van innerlijke schatten waardoor ik word gedragen, gehoord en gekend. En de antwoorden liggen allemaal in mijzelf besloten.

Mijn bewustzijnstoestand definieert niet wie ik ben. Ik definieer mijn bewustzijnstoestand.

Ontvangen is ook geven

De meeste mensen die ik ontmoet, vinden geven makkelijker dan ontvangen.

Ze verkiezen deze overtuiging klakkeloos totdat ze inzien dat geven en ontvangen twee kanten van het universum zijn. Equivalenten. De zon en de maan. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.  

Wat geef jij in Liefde? En wat ontvang jij in Liefde?

‘Ik geef dus ik leef’ is een levenshouding die veel van mijn reisgenoten zichzelf hebben aangemeten. Ze stellen de ander voorop. Ze bouwen voorrang in voor de ander boven zichzelf en om het legitiem te maken, koppelen daar vaak een rol aan.

Of het nu gaat om partnerschap, vriendschap of ouderschap. In de verbinding met de ander is er altijd wel een reden, of excuus, om eerst aan de ander te denken voordat men zelf aan bod komt. Want het is toch liefdevol om te geven?

Jazeker.

Tot op bepaalde hoogte is het vervullend en liefdevol om te geven. En die hoogte is gekoppeld aan jouw eigen ‘midden’. Wanneer jij zelf in balans bent, is geven een organisch en orgastisch spel van uitwisseling in Liefde. Een onvoorwaardelijke allesomvattende dynamiek tussen grootsheid en kwetsbaarheid.

Het kan helpend zijn om je met recht af te vragen wat de reden van jouw ‘geven’ is.

Heb je vanuit je opvoeding meegekregen dat voor een ander klaarstaan goed is?  Biedt het je bevestiging, veiligheid of een bepaalde status? Heb jij het gevoel dat je jezelf moet wegcijferen om jouw plek te verdienen? Of is het stiekem een dekmantel om je eigen stukken niet aan te hoeven gaan? Kost het je niet teveel?

Juist dán wens ik je toe ook nieuwsgierig te zijn naar wat het concept van ontvangen jou te bieden heeft. Want het kunnen ontvangen kan evenzo liefdevol en vervullend zijn als het geven. Althans in de balans tussen deze ogenschijnlijke dualiteiten, tussen de maan en de zon, kan er een nieuwe wereld voor jou open gaan ..  

Hoe kun je immers een gelijkwaardige verbinding met een ander ambiëren wanneer je niet in staat bent om de ander ruimte, een podium te bieden. Wat zou het in de omgekeerde versie met jou doen wanneer een ander jouw talenten, en daarmee samenhangende Liefde, niet kan ontvangen? Hoe kan het stromen als jij niet de verwondering kunt toelaten op het moment dat de ander zijn of haar levensenergie met jou wil delen?


the sun loved the

moon so much

he died every night

to let her breathe

Vallende engel

Vallende engel

We leven in onzekere tijden.

Midden in de nacht schrok ik wakker.

Naast dat ik niet kon duiden waar ik was, had ik erg veel pijn en snapte ik eigenlijk niet waarom ik me niet gewoon kon omdraaien.

Nog onbegrijpelijker was het voor mij dat mijn pyjama zo hard was en geen mouwen bleek te hebben. Ik voelde me opgesloten en draaierig en alles deed schreeuwend veel pijn.

Het was alsof ik in het donkerste van het donkerste terecht was gekomen, een hel in een hel. Een koude eenzame plek in een tussenland ergens heel erg ver weg van alles wat me lief was.

Mijn enige verlangen was om te vluchten. Ik wilde wegrennen. Maar mijn lijf was niet in staat om dat verlangen om te zetten in actie. Alles wat ik wilde besturen, voelde als verlamd aan. Ik was niet eens vastgebonden voor zover ik kon zien.

Zoekende naar een verklaring voor dit, vooralsnog vermeende, gevangenschap kwam ik tot de conclusie dat iedere spier en zenuw in mijn lichaam wel degelijk was vastgebonden. Ik zat onzichtbaar gevangen in mijn eigen lichaam. Dit inzicht maakte dat ik me nog meer verloren voelde. Nog verder nergens heen .. en ik was vooral alleen.

Enkel hulp van buitenaf zou uitkomst kunnen bieden. Alleen iemand anders zou mij mee kunnen nemen naar een fijnere wereld. Een wereld waar het licht is en waar pijn geen toegang toe heeft. Alsjeblieft, laat iemand mij helpen ..

Mijn gebeden werden instant verhoord. Zoals dat gaat met duidelijk geformuleerde verlangens onderbouwd met redenen. Manifesteren kun je immers leren ( ;

Opeens stond ze daar!

Een vrouw met lang blond golvend haar. Ze was, op dat moment waarop zaken lastig te relativeren waren, werkelijk het allermooiste wat ik ooit had gezien. Zelfs de Taj Mahal was er niets bij.

Ze was zo intens adembenemend dat ik zeker wist dat zij de oplossing zou zijn voor alles. Het feit alleen al dat ze er was, maakte dat ik me een heel ander persoon voelde. Een verlicht persoon, een bofkont, de uitverkorene.

Ik zei tegen mijzelf: ‘.. kijk, een engel!’

Even waande ik mij in de hemel. Het feit dat de verlossing zo binnen handbereik lag, maakte dat ik de eerder genoemde ongemakken nog wel een momentje zou kunnen dragen.

Even bikkelen en voor ik het wist zou ik mij in hogeren sferen bevinden zonder nog enige vorm van pijn te ervaren. In een soort roes voelde ik mijn verliefd naar de engel kijken.
Tot de vermeende engel mij uit mijn natte droom haalde en tegen mij zei: ‘Ik ben Sophie, ik ben geen engel. Ik ben de nachtzuster en ik ben geen lieverdje’.

Daar lag ik dan weerloos met al mijn hoop gevestigd op deze dame. De pyjama was gewoon een gipsen korset waartoe ik wekenlang veroordeeld zou zijn en de mooie dame aan mijn bed de nachtzuster die dienst had.

Ik heb me in ieder geval zevenentwintig seconden kunnen onderwerpen aan een gecreëerde illusie en mijn daardoor in de hemel gewaand. Daarnaast kwam Sophie langs om mij een morfineprik te brengen.

Geloof me, dat waren écht cadeautjes.

HOE VERMOGEND BEN JIJ?

We leven in onzekere tijden.

De enorme inflatie en de exorbitant hoge gas- en energieprijzen zijn zaken waar wij als individu nagenoeg geen invloed op hebben. Ook ik heb, als zelfstandig ondernemer rijdend in een dieselbus als kantoor, zo nu en dan een uitdaging om financieel rond te komen. Als alleenstaande moeder met twee pubers in huis ligt de verleiding op de loer om soms in tekorten te denken. En dat maakt mij geen leuker mens.

De oorzaak van mijn denken in tekorten ligt doorgaans in het feit dat ik mijn vermogen verwar met financiën. Zodra ik me blindstaar op de cijfers die mijn bankrekening mij vermelden, kan ik onrust ervaren. Alhoewel geld in essentie maar een heel klein onderdeel van mijn #vermogen is, is het vaak wel het deel waar ikzelf de meeste problemen omheen maak.


Het vermogen om anders naar vermogen te kijken

De sleutel om er, ongeacht de situatie, voor te kiezen rijkdom te ervaren startte met het besef dat mijn werkelijke vermogen uit zoveel meer bestaat dan enkel uit geld. Wij als mens beschikken over drie vormen van vermogen:
● spiritueel
● relationeel
● materieel

Spiritueel vermogen

Bij spiritueel vermogen gaat het om je levensinstelling; het vertrouwen dat jij hebt in jezelf, de Liefde en de wijsheid waarmee jij in het leven staat. Denk daarbij aan jouw #talenten, jouw deskundigheid, of je in lijn leeft met je persoonlijke levensmissie, de opleidingen die je hebt genoten en de levenservaring die je tot op heden op hebt mogen doen. Door je authentieke plek in de te nemen, ontmoet je vaak de juiste, veelal gelijkgestemde en inspirerende, mensen en je vermogen groeit.


Relationeel vermogen

Jouw relationeel vermogen wordt gevormd door de relaties die je hebt opgebouwd, het netwerk van mensen dat je om je heen hebt verzameld. Denk aan vrienden maar ook aan zakelijke relaties zoals hier op LinkedIn. Zij stellen je in staat jouw authentieke krachtbronnen en talenten te delen want die heb je mede voor anderen. Ook kun je hier inspiratie, steun en hulp van krijgen als je het durft te vragen en kunt ontvangen. Tot slot leer je via jouw relaties weer andere mensen kennen en je vermogen groeit.


Materieel vermogen


Het materieel vermogen bestaat uit alles wat je nodig hebt om aangenaam te kunnen leven en je persoonlijke missie te kunnen vervullen. Het zijn meer de praktische zaken zoals een computer, kleding, geld, een kantoor etc. Door je talenten te delen kun je jouw geluk en dienstbaarheid laten samenvallen. Hier wordt je voor beloond en je vermogen groeit.


Maar wat heb jij nu aan dit inzicht?
Wanneer je beseft dat je over meerdere vermogensbronnen beschikt, kun je deze voor je laten werken. De kracht vind je in de #synergie van deze vermogens. Het zijn communicerende vaten en ze beïnvloeden elkaar wederzijds. En het goede nieuws is dus dat je invloed hebt op hoe het gaat met je vermogen.
Je hebt dus een keuze.


Óf je staart je blind op materiële tekorten. Wanneer we in tekorten denken, worden we doorgaans niet leuker in de verbinding tot onszelf en de ander waardoor dit een neerwaarts effect zal hebben op ons relationele en spirituele vermogen. Je kunt in een negatieve energie terecht komen waardoor je creatieve energie blokkeert, je wellicht relaties gaat vermijden en je zelfbeeld er onder leidt. Met alle gevolgen van dien.


Óf je kiest ervoor om vanuit vertrouwen energie te besteden aan het gedeelte waar je wel invloed op hebt. Jouw spirituele en relationele vermogen dus. Bijvoorbeeld door te investeren in het verwerven van inzicht in jouw authentieke talenten en hoe je die in de wereld wil zetten.

De wijze waarop je jouw onvervalst zuivere creaties, wijsheid en levenservaring wil delen. Ook heb je de mogelijkheid om relaties om ondersteuning te vragen om jouw spirituele vermogen helpen te verzilveren. Zij kunnen je wellicht inspireren of opdrachten gunnen zodat het materiële gedeelte kan groeien.


Je hebt de keuze om in de kramp te schieten of om de energie om je heen de ruimte geven om te kunnen veranderen. Zodat je nieuwe keuzes krijgt gepresenteerd en je moeiteloos, spelenderwijs en liefdevol je vermogen kunt vergroten.


Welke vermogens heb jij?

DE STEM VAN DE STILTE

Marieke over MoodTruck

‘Al jaren was ik op zoek naar iemand die mij verder kon helpen bij mijn zoektocht naar werk dat bij mij past. Ik heb een goede opleiding gedaan en altijd als consultant gewerkt, maar daar werd ik niet blij van. Regelmatig keerde bij mij het gevoel terug, dat dit werk het niet is en dat ik iets anders wil doen.

Alleen het lukte mij zelf niet om dat ‘anders’ concreet te maken en een richting te vinden. Op vragen zoals waar ben ik goed in en waar word ik gelukkig van, kon ik geen antwoord geven. Ik heb al eens loopbaan coaching gehad via een eerdere werkgever.

Dit heeft mij toen niet verder gebracht. Deze coach maakte gebruik van vragenlijsten en testen. Voor mij werkte dit niet omdat ik dan te veel vanuit mijn hoofd en ratio antwoord. Op een gegeven moment zag ik MoodTruck voorbijkomen. Ik vond The drive-in Talentcoach direct al een fantastisch concept.

Geen sessies in een kantoor maar samen in de camper of buiten het gesprek aangaan. Voor mijn intake gesprek had ik het strand uitgekozen, heel fijn! Maike vertelde mij over Het Talentenspel, haar aanpak en welke inzichten haar intensieve coaching mij zou brengen. In eerste instantie vroeg ik mij af hoe je in twee dagen zoveel zou kunnen bereiken. Uiteindelijk besloot ik om samen met Maike het Talentenspel te spelen.

In twee sessies van bijna een dag heb ik mijn twaalf talenten gevonden en mijn levensmissie geformuleerd. Het sterke aan Maike is dat ze mij echt vanuit mijn gevoel heeft laten praten en dat ze echt naar mij luistert.

Ze is sensitief, creatief, direct en neemt geen genoegen met zomaar een antwoord. Ze vraagt door op het juiste moment. Hierdoor ben ik tot veel inzichten gekomen. De sessies met Maike waren voor mij een startpunt om verder te ontdekken welk werk bij mij past.

Bijna dagelijks maak ik gebruik van de uitkomst van de coaching van Maike. De ontdekking van de talenten en hun wisselwerking is een krachtige basis om zelf verder te werken. Ik wist niet dat je in twee dagen zoveel kon bereiken. Ik ben er nog niet maar door Maike’s aanpak weet ik wel hoe ik verder moet.

Hoe overgave verbinding ontknoopt

Gisteren was het weer eens zo ver. Zo nu en dan word ik daardoor overmeesterd. Een onrustig gevoel van binnen. Dat kan over van alles gaan. Dan moet ik er even uit, naar buiten. Ervoor zorgen dat ik het onbewuste in mij de ruimte geef. Dusdanig dat ik me kan ontketenen van datgene wat mijn vrije ‘zijn’ blokkeert op dat moment. Ik weer puur vanuit mijn hart kan handelen.
Ik besloot mijn kite uit de gangkast te bevrijden en naar het strand te gaan. Mijzelf te verliezen in de prikkelende sensaties van de vloeiende zachte streling van de zee. Me mee te laten voeren in het liefdevol stoeien tussen energie en materie. In de symbiose van de onzichtbare warme bries en het kleurrijke transparante plastic van mijn kite.
Toen ik de kite uit mijn rugtas nam, kwam ik er al snel achter dat het even zou gaan duren voordat ik kon genieten van de beroering waarnaar ik zo verlangde. De vierentwintig meter lange lijnen waren dusdanig met elkaar verstrengeld dat ik daar eerst even de tijd voor moest nemen.
Daar baalde ik van. Maar goed. Even snel doen en dan genieten, was mijn optimistische insteek. Positief gestemd startte ik de exercitie. Maar dit proces, wat ik vol vertrouwen op een snel resultaat en daarom rustig aanging, liep binnen no time uit op een enorm handgemeen tussen de touwen en mijn ego. Hoe sneller ik de veldslag wilde winnen en dit forceerde, des te meer leken de touwen de behoefte te voelen hun veiligheid bij elkaar te zoeken en zich aan elkaar vast te klampen.
Binnen tien minuten zat alles weer bruut in de tas gepropt en was ik op zoek naar een andere invulling om mijzelf uit mijzelf te bevrijden. Ik besloot te gaan wandelen. Maar iets hield mij tegen. Het gaan wandelen voelde als een metafoor voor het wegrennen van mijn eigen inwendige conflict. De touwen waren de visuele en tastbare versie van de innerlijke worsteling waar ik mee te dealen had. Ik voelde dat ik de ontknoping aan moest gaan. Mijzelf in de ziel kijkend. De pijn voelen. In berusting en vol overgave. Met alle mogelijke uitkomsten van dien.
Ik heb er twee uren over gedaan. De touwtjes centimeter voor centimeter repetitief en zo nu en dan terugvallend uit elkaar halen. Daarnaast aandacht betrachtend voor de aanvullende sensaties die de natuur te bieden had. Zoals het zonnetje ook in mijn hart, de zachte liefelijke bries strelend langs mijn huid, de meditatieve ruis van de zee die mijn oren verwenden en de rondvliegende veertjes in de warme honingachtige herfstlucht als beeldspraak voor de Liefde.
Ik vond mijn hart terug. Verbindingen kosten tijd, ook met jezelf, laat staan wanneer er sprake is van meerdere lijntjes.